Sinds de oprichting van de staat Israël hebben de internationale media niet geaarzeld telkens weer kritiek uit te oefenen op de Joodse staat. Dit heeft geleidelijk aan een media cultuur doen ontstaan in die zin dat veel internationaal bekende kranten op hun web-sites onder de labels ‘Israël’ en ‘Israëlisch-Arabisch conflict’ niet veel positiefs te bieden hebben.

Onderstaand vertaald artikel van Mudar Zahran verscheen in het septembernummer 2010 van The Jerusalem Post Christian Edition.

Weinig aandacht
De vijandigheid in de media concentreert zich voornamelijk op de militaire operaties van Israël, en in rustiger tijden, op de leefomstandigheden van de Palestijnen. Verbazingwekkend is het echter dat de internationale media heel weinig aandacht geven aan de omstandigheden van Palestijnen in Arabische landen waar zij al tientallen jaren echt de zwaarste onderdrukking verduren.

Deze Palestijnen hebben niemand die het voor hen opneemt in de wereld van de media, mogelijk omdat nieuws over andere landen dan Israël minder opwindend is volgens media maatstaven. De tendens om Israël overal de schuld van te geven, heeft voorzien in een excuus de mensenrechten van de Palestijnen in veel Arabische landen te negeren. 
Voorbeelden liggen voor het grijpen die soms uitmonden in tragische humor. Terwijl de wereld zich luidruchtig roert over de door Israël opgelegde blokkade van Gaza, kiezen de media voor bewust negeren van de leefomstandigheden van de Palestijnen in kampen in Libanon.

Libanon
Libanon herbergt een aantal van de meest Israël vijandige krachten, en heeft bijna dertig jaar lang Palestijnen vastgehouden in kampen. Deze kampen hebben geen enkele rioolwaterzuivering, en de daar wonende Palestijnen wordt basismaterialen als cement om huizen groter te maken of te repareren, onthouden. Verder wordt het hun moeilijk gemaakt legaal werk te vinden. Zelfs mogen ze op bepaalde tijden hun kampen niet verlaten. Vergelijk dit met het feit van een paar jaar geleden dat Palestijnse arbeiders in staat waren elke dag in Israël te werken, terwijl Hamas ongeveer eens per week een zelfmoord bomaanslag pleegde. Om nog maar niet te spreken van het feit dat Israël overvloedig voedsel en medicijnen Gaza binnen laat komen.

De Libanese wreedheden begaan tegen de Palestijnen zijn getolereerd door de internationale gemeenschap. Vandaag de dag worden Libanese leiders, die bekend zijn om hun betrokkenheid bij massa moorden op Palestijnse burgers tijdens en na de Libanese burgeroorlog, door de wereld tot gerespecteerde figuren gemaakt, terwijl sommige Israëlische militairen zich wel twee keer moeten bedenken voordat zij naar Londen of Brussel reizen.

Een zo’n Libanese leider is Nabih Berri, aanvoerder van de Shi’ïtische Amal militie, die jarenlang het beleg rond Palestijnse kampen handhaafde en de watertoevoer en voedselvoorziening afsneed. Bekend werd dat gedurende het beleg van Berri de Palestijnen ratten en honden aten! Niettegenstaande is hij al heel lang de onbetwiste spreker van het Libanese parlement. Hij reist veelvuldig door Europa en bekritiseert Israël vanwege z’n ‘misdaden jegens de Palestijnen’.

Sabra en Shatila
In veel andere Arabische landen komt dezelfde discriminatie van Palestijnen voor. Terwijl het ‘veiligheidshek’ dat Israël gebouwd heeft een symbool van ‘apartheid’ geworden is in de internationale media, bekommeren die media zich bijna nooit om de feitelijke ‘muren’ die de Palestijnse vluchtelingenkampen in Arabische landen tientallen jaren geïsoleerd hebben.

Terwijl de meeste Palestijnen die het doelwit van het Israëlische leger zijn, behoren tot hen die in oorlog met Israël zijn, vergat de wereld snel het Sabra en Shatila bloedbad, waarbij Libanese christelijke en Shi’ïtische militia mannen duizenden Palestijnse vrouwen en kinderen afslachtten.

Het was te verwachten dat de internationale media Israël beschuldigden. Een feit is echter dat een paar jaar geleden Al-Jazeera satelliet televisie in een directe uitzending overlevenden aan het woord liet komen die bevestigden dat de Israëlische legeraanvoerders en soldaten niets te maken hadden met het bloedbad. Het demoniseren van Israël door de wereld media heeft de belangen van de Palestijnen voor tientallen jaren geschaad, en de Arabische wreedheden tegen hen begaan, toegedekt. Daar komt bij dat verschillende Arabische dictators het demoniseren van Israël hebben uitgebuit om de woede van de burgers tegen hun regime af te wentelen op Israël.

Afleiding van dictatuur
Dit spel heeft een paar van de meest beruchte Arabische dictators in het zadel gehouden, en doet dat nog tot op vandaag. Elke binnenlandse tegenstand wordt onmiddellijk bestempeld met ‘een Zionistische samenzwering’. Gamal Abdel Nasser gebruikte deze methoden toen hij Egypte met ijzeren vuist regeerde tot hij stierf, en hetzelfde deed Saddam Hussein, die tijdens zijn laatste jaren als machthebber claimde dat ‘Irak en Palestina identiek zijn’. De wereld media moeten eerlijk zijn door het lijden van de Palestijnen in Arabische landen aan de orde te stellen, en zij moeten ophouden met het demoniseren van Israël.

• Mudar Zahran is Jordaniër van Palestijnse komaf, en werkzaam als onderzoeker aan de Universiteit van Bedfordshire, Ohio.

• Vertaling: Evelien van Dis.

Bron: Christenen voor Israel (CvI) | www.christenenvoorisrael.nl